zaterdag 29 september 2018

Loslaten

Loslaten. Het grote loslaten is begonnen lijkt het. Blaadjes en eikels laten los van de bomen, kinderen worden langzaam maar zeker volwassen. Maar daar wil ik het niet over hebben. Het gaat natuurlijk wel over over mijn DF. Alles laat los.
Het begint al met mijn startnummer van Cycle Vision. Die van 2018 zit over die van 2017 geplakt, maar de hoekjes beginnen los te te laten. Mijn brilhouder had ik heel handig met klittenband in de DF geplakt, maar er bleek weinig chemie tussen de brillenhouder en het klittenband. Ten langen leste er maar een paar nietjes doorheen gejast, nu blijft het wel zitten.
Ook mijn minivizier heeft een afkeur van klittenband. De linkerhoek laat steeds los, aandrukken helpt nog wel, maar de volgende ochtend is het steevast weer los. Ook mijn elleboogsteun heeft bindingsangst. Elke 10 minuten dondert hij naar beneden. Ik ben ben enorm gehecht aan die steunen, maar het is niet wederzijds. Het gaat alleen goed als ik tijdens het fietsen me een beetje breed maak, maar vergeet ik het even, dan dondert hij weer naar beneden. En als mijn zweet eenmaal condenseert tegen de binnenwand van de fiets, dan hechten die stroken klittenband helemaal niet meer aan het schuim van de elleboogsteun. Ik heb ze al eens goed gereinigd en met nieuw klittenband beplakt. Rechts blijft nu zitten, maar links... Dan maar met naald en draad knutselen. Eerste rit was een succes.
Ook mijn gps-antennekabel, die her en der met ducttape vast zit, begint los te laten. Dan heb ik nog een dun, smal schuimmatje in mijn stoeltje gemaakt om de puntjes van mijn schouderbladen te ontzien. Die hebben zo iets meer ruimte gekregen en tevens heb ik iets meer comfort in mijn rug. Een ventisit matje past niet, nou ja, past natuurlijk wel alleen ik pas er dan niet meer bij. Het matje heb ik vastgeplakt met ducttape aan de bovenrand van de stoel. Na een paar ritjes blijkt de tape gewoon aan de wandel te zijn gegaan en zit het schuimpje niet meer op zijn bedoelde plek. En op de bodem van mijn fiets liggen een paar op maat geknipte stukken anti-slipmat. Met geen mogelijkheid kan ik die vast zetten, alle pogingen met ducttape zijn mislukt. Gelukkig gaat het matje niet al te erg aan de wandel. Wellicht moet ik de randen aan de ducttape vastnieten of naaien.
Er zijn ook dingen die niet loslaten terwijl je dat juist wel zou willen. Zo zijn er nu vooral 's ochtends hele kleine waterdruppeltjes die zich hechten aan het minivizier en weigeren los te laten. Krijg je een stijve nek van net over het vizier kijken. Ook de spiegels hebben de neiging om waterdamp te verzamelen. Ik ga nog een elektrisch verwarmde spiegels maken om het probleem op te lossen. Al fietsend zat ik in gedachten dit verhaal te schrijven. Ook dat liet me niet meer - hoe zeg je dat, eh - los.

klittenband aan achterkant vastgenaaid, stof aan de voorkant voor stevigheid

Zo, die laat niet meer los

vrijdag 9 februari 2018

Lancering Intellifiets groot succes



Deze week is voor het eerst in de geschiedenis een velomobiel de ruimte in geschoten. De lancering was een groot succes, vergelijkbaar met de lancering van eerder deze week van een Tesla door SpaceX. Wij hebben een exclusief interview met Reinier Gerritsen, de ondernemende velonaut uit Nederland die de wereld versteld doet staan met zijn nieuwste stunt.

Hoe is het mogelijk dat een relatief onbekend bedrijf als Intellifi, zonder ervaring op ruimtevaartgebied er in slaagt om een velomobiel de ruimte in te krijgen?
"Dat valt inderdaad niet mee, zeker niet met onze beperkte middelen. Maar technisch gezien is het nou ook weer niet echt wat je noemt rocket science. Ik heb wel vroeger goed opgelet bij Startrek, heb zelfs nog uitgebreid met Scotty gemaild. Ook Back to the Future bevat de nodige aanwijzigen over hoe je een krachtige machine maak."
Back to the future?
"Ja. Ik mag er niet veel over vertellen, is allemaal topgeheim. Tipje van de sluier: flux capacitor. Overigens ook uit het ontwerp van de Tardis, uit dr. Who heb ik kennis opgedaan die verwerkt zit in mijn aandrijving."

(c) Intellifi Space Agency
Maar je kunt toch wel iets meer vertellen?
"Wat ik wel kan vertellen is dat het allemaal op eigen spierkracht gebaseerd is. Ik heb de afgelopen jaren gewerkt aan een energieopslagmechanisme, noem het voor het gemak een superaccu. Die heeft een nagenoeg onbegrensde capaciteit. Jarenlang heb ik me langzaam voortbewogen met mijn Intellifiets. Dat was dus omdat mijn trapenergie vooral ging zitten in het opladen van de accu."
Maar dat klinkt als een revolutionaire accutechnologie!
"Ja, dat is het ook, maar er is een groot probleem, de grondstof van mijn Unobtaniumoxide accu is zeer, zeer schaars. Ik ben nu door mijn voorraad heen en het mannetje waarvan ik het kocht is helaas overleden. Ik denk dat hij het in zijn graf heeft meegenomen."
Hoe kom je nu de lucht in, u heeft toch geen raket?
"Kwestie van hard trappen en vergeet ook niet de invloed van de juiste muziek. Queen uiteraard met Bicycle."
De Tesla nog gezien onderweg?
Ja, gehoord in eerste instantie, hij had Bowie nogal hard aan staan. We hebben een paar rondjes aarde samen gereden, maar ik kon niet echt lekker uit de wind zitten achter die Tesla. Op een gegeven moment ging hij er vandoor. Ik heb hem nog gewaarschuwd, ga niet te hard, anders schiet je voorbij Mars. Eigenwijze knakker, die Starman. Ik ben vervolgens weer in Malden geland, was toch wat frisjes daarboven."
Is dit de definitieve doorbraak van de velomobiel?
"Nee, ben bang van niet. Er zitten nog te veel moeilijk op te lossen problem in velomobielen."
Welke problemen moet ik aan denken? Als je de ruimte in kunt, zijn die andere problemen toch ook wel op te lossen?
"Nou, dat valt tegen. Laat ik wat voorbeelden geven: er wordt al jarenlang gebroed op een fatsoenlijke ruitenwisser, lukt niet. Snelle banden die niet lek gaan, krijgen we niet voor mekaar, Krappe bochten, vergeet het maar. En dan die prijs van de fiets, sommige auto's zijn nog goedkoper!"
Moet er eigenlijk niet een vlaggetje op zo'n fiets?
"Wat??? Afgelopen, klaar, wegwezen! Pff, vlaggetje..👿."





zaterdag 30 december 2017

Ho ho ho

Blessures

"Ho ho ho, een verlaat kerstcadeau" noemde ik mijn ritje vandaag op Strava, want een cadeautje was het na weken van nauwelijks fietsen. Eerst wekenlang geveld door vervelende rugpijn en toen die over was bleek ik een tweetal likdoorns tussen mijn tenen te hebben gekregen. Een fietsschoen doet dan erg pijn kan ik je zeggen, dat gaat door merg en been teen. Gelukkig werkt zo'n likdoornpleister wel (duurt een kleine week) en kon ik gisteren weer opgelucht schoenen aan. Nooit geweten dat zoiets kleins zo'n impact kan hebben. Helaas wel de Oliebollentocht gemist. Ik heb daags ervoor nog even geprobeerd, maar na 10 seconde wielerschoen wist ik dat ik dat niet een hele OBT zou volhouden. Ik heb wel wat blogs gelezen en filmpjes en foto's gezien. Volgend jaar hoop ik er wel weer bij te zijn.

winderig ritje

Vandaag de hoogste tijd voor een ritje. Ik had zin om even lekker los te gaan en besloot om langs de maas te gaan fietsen. Kap erop, geen last van guur weer. Het bleek overigens helemaal niet koud. Wat er wel was, was wind, heel veel wind. Categorie "storm" voor de regio Nijmegen, waarschijnlijk zouden westerlingen er niet van opkijken. Nou ben ik wel liefhebber van wind, dan haal ik mijn surfplanken weer tevoorschijn. Maar ik ben ook weer niet zo'n diehard surfer die midden in de winter op het water wil staan, nog afgezien van mijn rugconditie.
Het bleek best lastig, zeker op de dijken, dan komt zijwind extra hard aan. Op een gegeven moment voelde ik dat het fietsen echt vanzelf ging. Ik hield de benen stil en ik bleef maar versnellen. In no time reed ik 55 km/u. Ho ho ho schoot er door me heen, dit gaat wel heel hard op windkracht. Zal ik remmen? Maar goed, ik had de fiets nog steeds onder controle, dus laat maar gaan. Wow, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Dit moet het zeileffect zijn, ik wist niet dat een DF daar ook gevoelig voor was, kende het alleen van de verhalen van de Quest. Op de terugweg kwam ik weer over hetzelfde stuk, ook toen reed ik met weinig moeite ca 42 km/u, maar de wind was toen wel wat gaan liggen.

precies te zien waar de wind me vooruitblies

lek

Helaas komt er aan alle leuke dingen een eind, in dit geval door een kruising met een naderende auto. Toen ik bijna stilstond had ik een lekke band linksvoor, oef, als me dat op topsnelheid was overkomen...
Uitstappen was nog een dingetje, ik kon mijn kap namelijk nergens neerleggen zonder dat die weggeblazen zou worden. Het leek wel een vlieger als ik hem boven de fiets probeerde te houden.
De band bleek een groot gat en een flinke kale plek te vertonen. Heb ik blokkerend geremd? Nou ja, het was toch al niet meer de nieuwste. Windjack aan en reserveband (binnen + buiten) erop. Gelukkig niet koud. Twee automobilisten vragen nog of ik hulp nodig heb, maar het overkomt me niet zo vaak dat ik het zelf niet opgelost krijg. Zit ik net weer in de fiets, bedenk ik me ineens dat ik mijn windjack nog aan heb. Probeer die maar eens uit te krijgen als je opgesloten zit in je fiets. Met een ware Houdini-act lukt het me toch.
Op naar het pontje bij Megen. Op het water lijkt het helemaal niet zo hard meer te waaien en vanaf nu is het vooral wind mee. Mijn tempo gaat nog iets omhoog, maar echt heel veel maakt het niet uit. Ik ben tevreden, mijn fietsconditie heeft zo te zien niet heel erg geleden onder de gedwongen rustperiode. Ik ben wel drie kilo aangekomen, da's minder leuk.

2015 2016 2017

Ik rij nu 3 jaar met een velobiel (ca 1 jaar Quest, 2 jaar DF) en heb mijn kilometers eens per maand uitgezet. Hierin zitten ook ca 3500 racefietskilometers per jaar. Voorgaande jaren reed ik net boven de 10.000 km, dit jaar lag ik ook weer aardig op dat schema totdat het mis ging in de laatste 2 maanden.
De meeste kilometers maak ik in het voorjaar. In de zomer zit een dipje. Dan ben ik drie weken op vakantie. Hoewel de racefiets dan altijd mee gaat, tikken de kilometers niet zo hard aan als woon-werkverkeer (43 km enkele reis) en de zondagse toerclub-ritten. November is vaak een slechte maand omdat het dan vaak slecht weer is. Januari is ook vaak slecht, maar dan vanwege vorst, sneeuw en dus kans op gladheid. December is opvallend beter, deels om de 10000 km nog vol te maken, maar ook omdat er rondom de feestdagen vaak wel tijd is voor een ritje. Is soms ook nodig om het kerstvet er weer af te krijgen ;)

Ik wens iedereen een sprankelende jaarwisseling en een sportief en vooral gezond 2018!

zondag 3 december 2017

Weer klaar om te fietsen

De afgelopen maand was een verloren maand voor wat betreft mijn velomobiel. De douche op het werk begaf het en die is na 90 minuten fietsen toch wel nodig. Een koude douche is aan mij niet besteed. Daarnaast kamp ik al ruim een maand met rugklachten na een mtb tochtje. Ik was zo stijf als een plank en zelfs een beetje voorover bukken was al te veel. Gelukkig gaat het nu de goede kant op, na wat behandelingen bij de fysio en wat oefeningen thuis. Bij de fysio moet ik op de OriGENE trainen om mijn rug wat soepeler te krijgen.

Wat een martelwerktuig! Je benen en bekken worden vastgezet en dan moet je voorover bukken en daarna zo ver mogelijk naar achteren. De belasting wordt per sessie opgevoerd. Maar of het aan de behandeling ligt of gewoon aan het verstrijken van de tijd, het gaat duidelijk beter met mijn rug.
Ik was vandaag zelfs in staat langdurig te klussen aan de DF. Vorige week wilde ik in het weekend een ritje maken voor familiebezoek, maar na 800 meter hoorde ik ineens een onbekend geluid. Het had iets met de aandrijving te maken. Omdat mijn rug het niet zag zitten om langs de kant van de weg het onbekende probleem op te lossen, ben ik meteen omgedraaid en weer naar huis gereden. Mijn gezin zat al in de auto, ik kon nog net mee.
Maar terug naar het klussen. De wielkasten aan de voorkant heb ik eens schoongemaakt, daar kwam een flinke lading zand uit. Verder een voorband verwisseld, mijn reserveband lag er nog om. Alle bandjes weer op spanning gezet. Ook de remkabels weer vastgezet met wat tiewraps. Iedere bocht liepen de spaken van de voorwielen tegen de remkabel aan. Ik had ze al eens eerder weer vastgemaakt, maar binnen een week was het tiewrapje al weer kapot. Nu iets anders geprobeerd, hopelijk blijft dat wat langer heel.
Verder de ketting maar eens een keer vertroeteld met wat PTFE olie. Toen op zoek naar het rare geluid van vorige week. Na lang zoeken vond ik het: het schroefje links waarmee de as van het geleidewieltje in de buurt van de achterbrug vast hoort te zitten, is weg. Het wieltje kan zwabberen. Na enig zoeken kwam het boutje boven water, een dichte fiets is wel handig, anders was ik 'm kwijt geweest.
Even een kort proefritje door de wijk: probleem opgelost. Ook het schrapende geluid dat ik wel eens hoorde bij het optrekken is weg. Ik kijk uit naar mijn eerste rit sinds tijden!


zaterdag 30 september 2017

mistig binnen en buiten

Het is weer de tijd van het jaar dat we 's ochtends getrakteerd worden op mist. In mijn geval is dat dan zowel binnen als buiten de velomobiel. Mijn minivizier beslaat aan twee kanten. Uitermate irritant, maar ik kan er net overheen kijken als ik mijn hoofd iets omhoog richt. Fietst natuurlijk niet prettig, dus met een doekje wrijf ik af en toe over het vizier.
Schoonmaken en daarna behandelen met een anticondensmiddel van de Action werkt niet. Wellicht zou ik Klar-Pilot kunnen proberen, ik hoor daar van Piet Andringa goede verhalen over. Maar tegen het beslaan aan de buitenkant zal dat misschien ook wel niet helpen.
Met de toerkap op mijn DF gaat het beter sinds er een pinlock vizier op zit. Jammer alleen dat het niet het volledige vizier afdekt. In de buitenspiegels kijken lukt niet omdat het naast het pinlock vizier wel beslaat. Ook de zijruitjes zijn een drama. Binnen 5 km zijn ze beslagen en bij elk kruispunt of afslag moet ik even met een doekje erover. Kortom, werk aan de winkel.
Ik heb van een stukje lexan een zijruitje geknipt, maar dan net iets groter. Met wat bisonkit heb ik 'm aan de binnenkant van de kap geplakt. Het reeds aanwezige ruitje zit iets verdiept in de kap en zo ontstaat er "dubbel glas" met een isolerend luchtlaagje ertussen. Ik besluit om eerst maar eens één kant te doen en te kijken of het nut heeft.

sjabloon en het lexan ruitje met bisonkit


Bisonkit langs de rand van het raampje
De volgende ochtend met kap gefietst. Voor wat het weer betreft waren de "beslaan-condities" weer uitmuntend. En het werkt! De linker zijruit bleef de hele rit zo goed als helder, terwijl de onbehandelde rechterkant ouderwets besloeg. Er was af en toe een beginnetje van beslaan te zien als ik stil stond, maar dat trok snel weg als ik weer begon te rijden. Ook in de klim tussen Heelsum en Bennekom bleef het helder, op dat moment was ik zwaar aan het hijgen (maar wel met het vizier op een kiertje).
Zojuist het andere ruitje ook voorzien van een voorzetraampje, dan is de kap prima bruikbaar in dit jaargetijde. Nu nog kijken of ik ook een dubbel minivizier kan maken, dan ben ik hopelijk van het gedoe af. Zal nog wel een uitdaging worden met een gekromd oppervlak en afstand houden tussen beide lagen. Misschien een paar kleine stukjes lexan als spacer ertussen? Zou het lukken om een en ander vlak te plakken om moet het al voorgebogen. Dat is een stuk lastiger! Tips van harte welkom!

zondag 9 juli 2017

klapband achter - levensgevaarlijk!

Gisteren had ik het plan gemaakt om een rondje van ca 170 km langs rivieren, plassen en slootjes te doen. Waal, Linge, en Nederrijn. Prachtige route en best wel velomobiel-vriendelijk.

Nadat ik het dorp uit was begon ik met een lekker tempo van rond de 40 km/u. Maar al na 15 km reed ik lek. Niet zo maar lek, maar een klapband van mijn achterwiel. Ik hoorde opeens een raar geluid en 2 seconden later was mijn fiets totaal onbestuurbaar. Ik reed over een smal fietspad op een dijk en ging richting berm met een steile graskant. Net, maar dan ook net op tijd stond ik stil. Heel voorzichtig ben ik uitgestapt, ik stond al gedeeltelijk op het steile stuk. Het had maar een haar gescheeld of ik was een meter of 5 lager geëindigd.

Die kan naar de vuilnisbak!
Deze band, de Furious Fred, is een hele licht, snelle band, maar heeft geen noemenswaardige lekbescherming. Het loopvlak is maar 1.5 mm dik. Opvallend is dat er maar één plek op de band kaal is. Dat verwacht je bij een blokkerende remactie, maar mijn achterwiel is helemaal niet geremd. Zou natuurlijk ook kunnen komen van het omgekeerde: een te snelle optrekactie. Maar ik denk dat ik dan mijn eigen kracht overschat. Meest voor de hand liggende oorzaak is dat de band eigenlijk net te hoog is. Heel af en toe liep de band aan in de wielkast bij het sterk inveren. Met name als ik een drempel op hoge snelheid nam, kwam het wel eens voor dat ik op de band de kast raakte. Ik heb de band wel eens bekeken nadat dat een paar keer gebeurd was, maar er was niets aan te zien. Blijkbaar hoeft het maar één keer een beetje fout te gaan en de band is kaal.
De dichtstbijzijnde fietsenmaker had niet veel keus in buitenbanden. Er ligt nu een Schwalbe Marathon op (47-559). Gelukkig niet de "plus". Deze band ziet eruit alsof die nooit lek kan, met een dik loopvlak. Aangezien ik op mijn woon-werk route regelmatig de 70 km/u aantik op een smal fietspad met bomen aan weerszijden (5% afdaling), ben ik nu toch wat voorzichtiger met mijn materiaal nu ik gezien heb hoe snel het mis kan gaan.
De eerste kilometers vroeg ik me af of de band nou veel langzamer was of niet. Het leek wel wat meer moeite te kosten om mijn kruissnelheid van ca 37 km/u aan te houden, maar gaandeweg de rit ging het toch weer 40+. Wordt nu toch wel tijd om mijn powermeter eens af te maken, dan kan ik het objectief vaststellen.
Het rondje zelf bleek inderdaad prachtig. Helaas een paar keer verkeerd gefietst of de Garmin niet op tijd bekeken. Na 184 km veilig thuis.


donderdag 29 juni 2017

Drie-uurs race CycleVision

Hé, mijn fiets op de voorpagina van ligfiets.net (foto Theo Zweers)

Waar begin ik toch weer aan? Gisteren met de één-uurs race duurde het uur al ongelooflijk lang, tenminste de eerste helft. Een uur is nog wel te overzien, gewoon bijna op je max rijden. Maar wat moet ik nu doen? Vorig jaar, mijn eerste deelname aan een wedstrijd, kreeg ik een lekke band en had zo een kwartier pauze, een mooie onderbreking van drie uur buffelen. Dit jaar heb ik wel reservemateriaal aan boord.
De uursrace van zaterdag ging met bijna 50.9 km/u perfect volgens plan. Als ik nu eens insteek op 47? Vorig jaar was het 46.3 km/u. Ik ben op tijd bij de start, maar te laat om toch mijn waterzak te pakken ipv bidonnen. Heb ik aan anderhalve liter genoeg? Ook heb ik snel een paar krentenbollen in de fiets gegooid. Bananen ben ik vergeten te kopen, stom.
Er wordt uitleg gegeven over de finish. Bij de bel ben je klaar. Dus niet een bel voor de laatste ronde zoals ik gewend ben bij het schaatsen. Ik twijfel, heb ik het nu wel goed begrepen? Ik besluit maar om op mijn fietscomputer af te gaan. Start, daar gaan we. Nog snel even schakelen voor de heuvel en niet te veel mensen laten passeren. De snelle mannen zitten al voor mij. Ik ga met de meute me. Al snel rijd ik 50 km/u. Oei, is dat niet te hard? Dat hield ik gisteren maar één uur vol. Oké, maar even aanzien hoe het gaat.
Gaat eigenlijk wel lekker. Na een minuut of 20 wordt ik voor de eerste keer ingehaald, maar heb ik er zelf ook al diverse ingehaald. Ellen op de rug-aan-rug tandem haal ik regelmatig in. Stoïcijns kijkt ze voor zich uit. Casper in zijn strada met half dichtgemaakte wielkast zie ik ook af en toe. We toeteren even, zet 'm op Casper! Ook Marco, als enige in een QV, haal ik af en toe in. Als je er een minivizier op zou zetten, zou het volgens mij sneller gaan en vooral comfortabeler.
Inmiddels zit ik op een schema van exact 3 minuten. Bij iedere doorkomst die ik de secondeteller van de raceklok op 36 staan. Dit is 50 km/u! Ik denk dat ik dat nog wel even vol kan houden. Wow, ik zit ruim onder mijn schema. Mijn gps doet het niet zo geweldig. Vorig jaar had ik perfecte tracks, heb er zelfs over geschreven en er verscheen een verhaal in Ligfiets&. Ik heb de gps antenne tegenwoordig in de neusopening van mijn Df zitten. Op zich een mooie plaats, maar het werkt bij lange na niet zo goed als vorig jaar toen de antenne vlak voor het instapgat zat. Ik heb thuis nog gezocht naar die antenne, maar kon 'm niet zo snel vinden. Ga ik binnenkort toch maar weer anders doen. Mijn gps wijkt zo sterk af dat het gemiddelde onbruikbaar is.
Langs de kant staat Roef steeds met de duim omhoog. Hij ziet ook dat ik een strak schema rijd. Ook sommige baancommissarissen staat aan te moedigen. Dank jullie wel, het helpt zeker! Plotseling zie ik Eva voor me opdoemen. Vorig jaar heb ik met Eva nog een aardig duel uitgevochten. Dit jaar ben ik toch echt sterker. Heel even rijd ik achter Eva, maar het kost me iets te veel tijd en ik besluit om maar door te rijden. Gedurende de race wordt ik steeds zekerder in de bochten. Ik kom er achter dat de bocht na de heuvel prima te rijden is helemaal aan de binnenkant. Daarna komt een flauw bochtje naar rechts, geen probleem. De volgende bocht naar links is een klotebocht. Ik durf er niet harder dan 50 te rijden en vaak zakt mijn tempo naar 48 bij het uitkomen van de bocht. De toppers halen mij aan de binnenkant in. Die hebben of meer lef, of hebben hun fiets getuned op bochtengedrag. Ik begreep van Allert dat als je de veren korter maakt en de wielen iets verder naar buiten plaats, je veel harder de bocht door kunt. Iets voor volgend jaar.
Na anderhalf uur heb ik even een dipje. Pas halverwege, dit kan ik nooit volhouden. Ik moet het schema van 3 minuten loslaten. Dat schema heb ik al veel langer dan verwacht vol kunnen houden. Ik besluit om een krentenbol te eten en flink te drinken. Roef staat flink te gebaren aan de kant, ja ja, ik weet het, maar mijn geest is even niet sterk genoeg. Ik word ingehaald door iemand die maar net harder rijd en besluit om maar mee te gaan. Langzaam maar zeker loopt de tijd door en gaat mijn snelheid ook weer omhoog. Dan komt Pieter voorbij. Staan we nu gelijk of heeft hij me nu een rondje gelapt? Ik haak aan bij Pieter en nog een andere rijder. Na een paar ronden besluit ik brutaal om van ze weg te rijden. Maar dat tempo is me net te veel en even later komt Pieter mij weer voorbij. Ik besluit om niet mee te gaan, maar laat het gat ook niet te groot worden. Ik tel steeds 11-12 seconden. Op een gegeven moment is hij weg. Oké, straks ga ik mijn eindsprint inzetten en dan pak ik je nog wel. Het is nog een klein halfuurtje en nu begin ik toch wel wat pijntjes te voelen. Ik drink veel, maar het dorstgevoel gaat nauwelijks weg. Eten heb ik niet meer. Mijn linkervoet begint nu toch wel vervelend pijn te toen, Het lijkt wel of er iets dubbel zit onder mijn, de sok of mijn eigen vel? Ook mijn knieën voel ik, maar dat is nog te doen.
Op karakter ga ik toch door en weet een kwartier voor tijd nog iets te versnellen, maar het is van korte duur. Pieter komt niet meer in zicht. Hoe kan een 14-jarige dat zo lang volhouden? Langzaam maar zekere voel ik de krachten wegvloeien. Ik ga het halen, dat laatste kwartiertje is in zekere zin een feestje. Ik verheug me al op de finish en weet dat er niet meer ingezeten had. Met 3 uur en ca 1 minuut rij ik door de finish, maar geen bel. De raceklok geeft ook aan dat de drie uur nog niet om zijn. Hoe kan dat nou? Of was de eerste ronde soms een loze ronde? Nou ja, dan doen we er nog maar een rondje bij. De vijftig zie ik niet meer op mijn teller, maar onder de 47 komt het gelukkig ook niet.
Bel, finish, het zit er op. Rustig een rondje uitrijden en dan besef ik dat CycleVision er weer op zit. Moe maar zeer voldaan. Wat is racen toch geweldig!


Reinier - 49.5 km/u, vijfde plaats