Sommige mensen hechten waarde aan getallen en zien er zelfs voorspellende waarden in. Ik niet, ik ben een door en door nuchtere beta-man. Getallen zie ik wel als interessante wiskundige dingen. Dus toch maar eens een korte studie naar het serienummer van mijn fiets, 73. Met dank overigens aan wikipedia, een eindeloze bron van kennis.
73 is niet zo maar een getal, het is een priemgetal, het 21ste. Overigens, als we 73 splitsen en vermenigvuldigen 7 x 3 = 21, dan hebben we al iets leuks te pakken. Het wordt nog gekker als we 73 omdraaien: 37. dat is ook weer een priemgetal, het 12de. Hé, dat is 21 omgedraaid!
Nu we toch met priemgetallen bezig zijn, 7 en 3 zijn zelf ook priemgetallen.
In mijn werk ben ik regelmatig met binaire getallen bezig, dat zijn getallen in het tweetallige stelsel. Het gebruikelijke tientallig stelsel werkt met de cijfers 0 t/m 9, het tweetallige stelsel werkt eigenlijk veel eenvoudiger dan ons tientallige stelsel omdat er maar twee symbolen zijn 0 en 1. De tientallige reeks 0 t/m 10 is tweetallig: 0, 1, 10, 11, 100, 101, 110, 111, 1000, 1001, 1010. De logica erachter zal nu wel duidelijk zijn. Weer even terug naar 73 en de 7 en 3, decimaal 3 is tweetallig 11, 7 is 111, 73 is 1001001. Wat meteen opvalt is dat al deze getallen omgekeerd precies gelijk zijn. Dat zijn palindromen. Nu is mijn voornaam - reinier - ook een palindroom. Kan dat nog toeval zijn?
Trouwens, er is nog iets met 73. Het is de code voor de afsluitende groet ("best regards") van radiozendamateurs. Ik heb ook een licentie en ga door het radioleven als PE2RG (papa echo twee romeo golf). 7 in morse is "--..." en 3 is "...--", dus 73 is "--... ...--", zowaar weer een palindroom!
Kortom, deze DF XL is voor mij gemaakt!
73, Reinier
zondag 24 april 2016
woensdag 13 april 2016
Bye bye Quest
Afgelopen zaterdag heb ik afscheid genomen van Quest 210. Mijn garage en mijn huishoudboekje zijn niet groot genoeg voor twee velomobielen, anders had ik 'm nog best naast mijn DF willen houden. Ik heb er veel goede herinneringen aan, ik heb aan deze fiets het velomobielvirus overgehouden. In ruim een jaar heb ik er zo'n 7500 km mee gereden, zonder dat de fiets me ooit in de steek heeft gelaten. Nou ja, afgezien van een handvol lekke banden, maar dat is gewoon een fact of life.
Op zaterdagochtend nog even een blokje door de wijk gefietst, even controleren of er niets geks mee is. Fietst nog heerlijk, maar wat een slappe vering vergeleken met de DF! En dan had ik er al de stugge veren in zitten! Natuurlijk helpen de brede F-lites ook niet voor het strakke bochtenwerk. En wat is zo'n Quest groot en breed als je net aan de DF gewend bent.
Chris komt uit het verre Groningen met een drietal metgezellen, ze maken er een leuk dagje uit van. De Quest gaat op de aanhanger, op weg naar Dronten voor wat klein onderhoud en vooral het stoeltje op maat maken. Om mij in de Quest te krijgen heeft Velomobiel destijds ook een paar uur werk gehad. Die lange benen moeten toch ruimte hebben om te kunnen draaien.
Enfin, met enige weemoed zwaai ik de Quest uit, weer een hoofdstuk afgesloten.
Op zaterdagochtend nog even een blokje door de wijk gefietst, even controleren of er niets geks mee is. Fietst nog heerlijk, maar wat een slappe vering vergeleken met de DF! En dan had ik er al de stugge veren in zitten! Natuurlijk helpen de brede F-lites ook niet voor het strakke bochtenwerk. En wat is zo'n Quest groot en breed als je net aan de DF gewend bent.
Chris komt uit het verre Groningen met een drietal metgezellen, ze maken er een leuk dagje uit van. De Quest gaat op de aanhanger, op weg naar Dronten voor wat klein onderhoud en vooral het stoeltje op maat maken. Om mij in de Quest te krijgen heeft Velomobiel destijds ook een paar uur werk gehad. Die lange benen moeten toch ruimte hebben om te kunnen draaien.
Enfin, met enige weemoed zwaai ik de Quest uit, weer een hoofdstuk afgesloten.
 |
| Quest 210 op de aanhanger |
zaterdag 2 april 2016
GPS onder de kap
Zoals bekend bij bezitters van carbon velomobielen wil een gps niet altijd lekker werken. Zeker als je onder een kap zit is de eerste de beste boom genoeg om de satellieten kwijt te raken. Op zich heel logisch: carbon is een elektrische geleider en je zit dan in een kooi van Faraday. De signalen die de satellieten uitzenden zijn door de enorme afstand (ca 20.000 km) heel zwak. Zo zwak zelfs dat de van nature aanwezige ruis vele malen sterker is dan het gps signaal. Alleen dankzij ingenieuze technieken (correlatie) kun je ze toch ontvangen. Maar te veel demping door een velomobiel, tja, dan houdt ook de wiskundige trukendoos er mee op.
Gelukkig is er een oplossing: plaats de gps antenne buiten de velomobiel. Het idee is simpel, maar mijn gps ontvanger (Garmin Edge 800) heeft geen aansluiting voor een externe antenne. Een truc is dan om vlak bij de Garmin een antenne te plaatsen die het signaal weer uitzendt. Antennes werken in principe even goed voor ontvangen als voor zenden. Alleen zit er een addertje onder het gras: alle losse gps antennes hebben een ingebouwde versterker en die werkt maar één kant op. Dus standaard externe gps antennes kunnen niet uitzenden. Nu ben ik van huis uit elektronica ontwerper, met als specialisatie antennes en draadloze identificatie (rfid), dit is voor mij een koud kunstje.
Uit de rommeldoos komt een oude gps antenne die open geschroefd wordt. In de behuizing zit een zogenaamde ceramic patch antenne en een printplaatje met twee versterkers in serie. De elektronica wordt voor zover nodig verwijderd en de coax kabel wordt aangesloten op het aansluitpunt van de patch. Ik heb ook nog een tweede antenne gevonden, die kan ongewijzigd blijven en moet aan de buitenkant komen. De coax kabels worden aan elkaar gesoldeerd. Bij dit alles moeten de losse eindjes van de kabel zo kort mogelijk blijven, een hooguit paar mm. De mantels van de coaxkabels komen aan elkaar en de binnenaders van de coaxkabels ook. De binnenader moet ook aan de plus van de voeding, de mantel komt aan de min.
Ik heb nog een oud kastlampje op batterijen. Met een beetje gepruts past alles er in. Drie batterijen leveren 4.5 V, ruim voldoende. De opgenomen stroom is ca 10 mA. Ik zet er ook nog een rood ledje in ipv het witte ledje. Die moet het met 0.5 mA doen en dat geeft genoeg licht om te zien dat de gps booster aan staat. Door te drukken op de behuizing kun je het geheel aan of uit zetten.
Gelukkig is er een oplossing: plaats de gps antenne buiten de velomobiel. Het idee is simpel, maar mijn gps ontvanger (Garmin Edge 800) heeft geen aansluiting voor een externe antenne. Een truc is dan om vlak bij de Garmin een antenne te plaatsen die het signaal weer uitzendt. Antennes werken in principe even goed voor ontvangen als voor zenden. Alleen zit er een addertje onder het gras: alle losse gps antennes hebben een ingebouwde versterker en die werkt maar één kant op. Dus standaard externe gps antennes kunnen niet uitzenden. Nu ben ik van huis uit elektronica ontwerper, met als specialisatie antennes en draadloze identificatie (rfid), dit is voor mij een koud kunstje.
Uit de rommeldoos komt een oude gps antenne die open geschroefd wordt. In de behuizing zit een zogenaamde ceramic patch antenne en een printplaatje met twee versterkers in serie. De elektronica wordt voor zover nodig verwijderd en de coax kabel wordt aangesloten op het aansluitpunt van de patch. Ik heb ook nog een tweede antenne gevonden, die kan ongewijzigd blijven en moet aan de buitenkant komen. De coax kabels worden aan elkaar gesoldeerd. Bij dit alles moeten de losse eindjes van de kabel zo kort mogelijk blijven, een hooguit paar mm. De mantels van de coaxkabels komen aan elkaar en de binnenaders van de coaxkabels ook. De binnenader moet ook aan de plus van de voeding, de mantel komt aan de min.
Ik heb nog een oud kastlampje op batterijen. Met een beetje gepruts past alles er in. Drie batterijen leveren 4.5 V, ruim voldoende. De opgenomen stroom is ca 10 mA. Ik zet er ook nog een rood ledje in ipv het witte ledje. Die moet het met 0.5 mA doen en dat geeft genoeg licht om te zien dat de gps booster aan staat. Door te drukken op de behuizing kun je het geheel aan of uit zetten.
 |
| onderdelen van het eerste gps experiment |
 |
| gps antenne op het klittenband van het minivizier |
 |
| Garmin met onder het schuimblok de gps antenne signaalsterkte (groene balkjes) is prima! |
 |
| zonder gps booster nauwelijks signaal |
Zoals te zien is op de gps, is de signaalsterkte veel hoger en zijn er veel meer satellieten zichtbaar. Daarmee is ook de plaatsbepaling nauwkeuriger.
Het geheel zit gemonteerd op de rechter wielkast. De eerste ritjes werkte het uitstekend, geen moment viel het signaal weg of werd de snelheidsweergave onbetrouwbaar, dat is vaak het eerste teken dat de gps ontvangst slecht is. Helaas werkt de aan/uit schakelaar niet. Dat was in de originele toepassing als kastlampje al de reden dat hij naar de rommeldoos werd verbannen, maar nu is er te weinig ruimte omdat de coax kabels over de batterij liggen. Bij een poging om de behuizing te openen (met een muntstuk aan de achterzijde) scheurde de behuizing kapot. Typisch gevalletje van operatie geslaagd, patiënt overleden.
Ondertussen heb ik een nieuwe versie gemaakt, en zijn ook de bestelde gps antennes verrassend snel vanuit China hier bezorgt. Ik besluit om er een sma connector op te zetten zodat de nieuwe antenne zonder modificaties aangesloten kan worden.
 |
| nieuwe versie, nog steeds wat prutswerk |
De nieuwe gps antenne is nog een fractie kleiner. Ik gebruik nu een batterijhouder voor twee AA batterijen. Het stroomverbruik is nu flink wat lager. Ook zit er weer een ledje in en een vrij lompe schakelaar. Alles op een stukje blanke printplaat. Met klittenband hangt alles aan elkaar. Wat een wonderspul is dat toch. Met deze versie heb ik nog niet gefietst, maar de gps sterktebalkjes vliegen omhoog als ik de schakelaar aan zet. De hele goede kijkers zien dat er nog een ferrietkraaltje zit in de aansluiting van de voeding. Ik denk niet dat het nodig is, maar kwaad kan het zeker niet. Het draadje naar de batterij heeft al voldoende zelfinductie om de gps frequentie tegen te houden.
Nog even reclame maken voor de gps antenne: http://www.aliexpress.com/item/2016-New-GPS-Active-Remote-Antenna-Aerial-Connector-1575-42MHz-SMA-connector-For-3M/32616362445.html
Voor $3.38 per stuk gratis thuis afgeleverd. Deze antenne heb ik nog niet open gehad, maar daar moet ook een vergelijkbare inhoud in zitten.
Wat de toekomst nog moet brengen: een fatsoenlijke behuizing zou wel handig zijn, ook als bescherming tegen al het vocht in de DF. Ook wil ik nog een bewegingssensor gebruiken om de aan/uit schakelaar te vervangen. Hoef ik nooit meer na te denken of hij aan of uit staat. Ook kan de gps-versterker waarschijnlijk wel een tandje minder hard versterken, dat scheelt dan weer stroomverbruik. Stel dat ik op 4 mA uit kom. Een batterij heeft ca 2000mAh capaciteit, dus goed voor 500 uur. Da's toch ruim 15000 km fietsplezier.
Verder wil ik nog eens kijken of het misschien helemaal passief kan, dus zonder antenneversterker. Ik vermoed dat dat best wel zal werken, alleen veel marge verwacht ik dan niet meer.
BELANGRIJKE AANVULLING:
De Aliexpress antennes zijn helaas niet zonder geweld open te krijgen. Daarmee wordt het wel lastig om er een zendantenne van te maken. De ublox antenne uit de rommeldoos daarentegen wel, maar daar zijn de schroefjes dol van. Mocht je toch met de aliexpress antenne wat willen doen, bedenk dan dat je het kapje over de antenne heel moet laten. De ceramic patch is afgeregeld op de invloed van het kapje. Zonder kapje zal de antenne op een te hoge frequentie afgesteld zijn.
Met een beetje geluk zit er een schroefje onder het magneetje, maar ik ben bang dat het dekseltje ultrasoon gelast is, of dat er lijm in zit
BELANGRIJKE AANVULLING:
De Aliexpress antennes zijn helaas niet zonder geweld open te krijgen. Daarmee wordt het wel lastig om er een zendantenne van te maken. De ublox antenne uit de rommeldoos daarentegen wel, maar daar zijn de schroefjes dol van. Mocht je toch met de aliexpress antenne wat willen doen, bedenk dan dat je het kapje over de antenne heel moet laten. De ceramic patch is afgeregeld op de invloed van het kapje. Zonder kapje zal de antenne op een te hoge frequentie afgesteld zijn.
Met een beetje geluk zit er een schroefje onder het magneetje, maar ik ben bang dat het dekseltje ultrasoon gelast is, of dat er lijm in zit
 |
| De aliexpress antenne, lastig open te maken |
vrijdag 1 april 2016
Een nieuwe Intellifiets
De beslissing was al lang geleden genomen, eigenlijk al bij de koop van mijn eerste (tweedehands) Quest. Ik heb ruim een jaar met Quest 210 gereden om te kijken of een velomobiel voor mij zou werken om sporten en woon-werkverkeer te combineren. Het antwoord was al snel ja. Eerst gedacht over een carbon Quest, maar uiteindelijk is de keus gevallen op een DF XL. Gezien de lengte van mijn werk-ritjes (50 km enkele reis) was snelheid een vereiste. Nu ik qua werk verhuisd ben naar Ede zit er ook nog eens een flinke bult op mijn route, de Keijenbergseweg tussen Heelsum en Bennekom. Licht in gewicht is dan ook belangrijk, al ben ik zelf met 93 kg en een zware laptop ook niet uit te vlakken. Gelukkig is de route nog maar 43 km, al is het gemiddelde behoorlijk langzamer.
Het kiezen van de kleur was eigenlijk het moeilijkste. Geel was ik een beetje klaar mee ("hé, een banaanfiets"). Rood is erg mooi, maar zichtbaarheid vind ik ook belangrijk, zeker als het donker wordt. Een combinatie van kleuren vind ik helemaal moeilijk, dat zijn te veel mogelijkheden om uit te kiezen. Uiteindelijk is het oranje geworden. Nu hoor ik regelmatig "ik wist niet dat je zo koninklijk gezind was". Tja daar had ik geen seconde bij stil gestaan. Er moet nog belettering op komen om wat reclame te maken voor mijn bedrijf.
Een paar weken geleden heb ik 'm opgehaald in Dronten. Ymte was er niet, maar Frank heeft me geholpen. Mijn benen zijn ongeveer maatje Ymte en dan weet je dat het niet eenvoudig wordt. Bij de Quest ging het destijds ook al niet vanzelf. Goed, ik kruip in de fiets. Het trapstel zit op zo dichtbij dat ik er niet bij de pedalen kan. Het serviceluik is erg handig om een en ander te verstellen. Als het ongeveer goed staat, kan ik niet meer ronddraaien, ik zit te dicht bij de neus en daar is minder ruimte. Frank maakt een paar aluminium plaatjes aan het stoeltje om een nieuw scharnierpunt te maken voorbij de voorrand van de stoel.
Met 155 mm cranks en het stoeltje maximaal naar achteren gaat het net, maar toch kom ik regelmatig met mijn knieën tegen de bovenkant. Het bestelde dunne ventisit matje was te dik, die marge had ik niet. Het stoeltje wordt nog wat bijgewerkt, lager kan niet meer, hij staat op een halve mm van de bodem.
Ik schuur nog even wat bij de hak van de schoen wat materiaal weg, daar zitten een paar noppen die onnodig lang zijn, scheelt ook weer een paar mm. Af en toe even een rondje fietsen om te kijken hoe het gaat. Ook de vering wordt aangepast naar stugge veren. Twee schroefjes van het serviceluik zitten precies onder mijn knieën, die worden ingekort zodat ze geen letsel kunnen veroorzaken. Ook de ketting moet nog wat langer, anders haalt de derailleur het niet. Uiteindelijk zijn we heel wat uurtjes bezig geweest.
p.s. Quest 210 is in principe verkocht
Het kiezen van de kleur was eigenlijk het moeilijkste. Geel was ik een beetje klaar mee ("hé, een banaanfiets"). Rood is erg mooi, maar zichtbaarheid vind ik ook belangrijk, zeker als het donker wordt. Een combinatie van kleuren vind ik helemaal moeilijk, dat zijn te veel mogelijkheden om uit te kiezen. Uiteindelijk is het oranje geworden. Nu hoor ik regelmatig "ik wist niet dat je zo koninklijk gezind was". Tja daar had ik geen seconde bij stil gestaan. Er moet nog belettering op komen om wat reclame te maken voor mijn bedrijf.
Een paar weken geleden heb ik 'm opgehaald in Dronten. Ymte was er niet, maar Frank heeft me geholpen. Mijn benen zijn ongeveer maatje Ymte en dan weet je dat het niet eenvoudig wordt. Bij de Quest ging het destijds ook al niet vanzelf. Goed, ik kruip in de fiets. Het trapstel zit op zo dichtbij dat ik er niet bij de pedalen kan. Het serviceluik is erg handig om een en ander te verstellen. Als het ongeveer goed staat, kan ik niet meer ronddraaien, ik zit te dicht bij de neus en daar is minder ruimte. Frank maakt een paar aluminium plaatjes aan het stoeltje om een nieuw scharnierpunt te maken voorbij de voorrand van de stoel.
Met 155 mm cranks en het stoeltje maximaal naar achteren gaat het net, maar toch kom ik regelmatig met mijn knieën tegen de bovenkant. Het bestelde dunne ventisit matje was te dik, die marge had ik niet. Het stoeltje wordt nog wat bijgewerkt, lager kan niet meer, hij staat op een halve mm van de bodem.
 |
| werk aan de winkel! |
Is het nu helemaal goed? Nee, ik kom nog steeds heel licht tegen de bovenkant, maar door een klein beetje met O-benen te fietsen zitten mijn knieën onder de bulten. De zouden eigenlijk net iets dichter bij elkaar moeten zitten, of de verdieping minder diep of minder ver naar het instapgat moeten doorlopen, Over instapgat gesproken, uit de fiets komen was niet eenvoudig. Puur op armkracht lukt me niet en afzetten met de voeten op de tunnel is helemaal onmogelijk. De enige manier is om af te zetten tegen het pedaal en je via de rugleuning omhoog te duwen totdat je armen over het dode punt komen. Ach, als je het eenmaal doorhebt, is het goed te doen. Zo makkelijk als in de Quest zal het uitstappen wel nooit worden (ook daar was het in het begin niet zo eenvoudig).
Er komen nog kortere cranks in, 150 mm, dan moet het knieprobleem opgelost zijn.
De eerste ervaringen: de topsnelheid is niet zo heel veel hoger dan in de Quest, maar dat schijnt ook met de temperatuur samen te hangen. Wel is het verschil in gewicht en stijfheid heel goed merkbaar. Accelereren gaat als een speer en klimmen gaat ook 3 a 4 km/u sneller (12 vs 16 km/u bij 5% helling)
Ik merk dat de ritjes terug veel sneller gaan dan de ritjes heen. Het gemiddelde verschilt al snel 2-3 km/u. Maar ook in de Quest merkte ik dat al. Blijkbaar moet ik 's ochtends eerst goed wakker worden voordat er gepresteerd kan worden. Overigens ben ik 's middags wel sneller dan in de Quest.
Ik heb er ook een kap bij. Onder de kap moet je gehoorbescherming dragen, zeker op klinkerwegen. Het maakt echt een oorverdovend lawaai. Het vizier is prima, maar aan de randen vertekent het beeld iets. Helaas is dat precies waar je in de spiegels kijkt. Een minpunt is het paddenstoelvormige staafje om het vizier te verstellen. De rand van de paddenstoel is scherp en het vizier stevig omlaag drukken doet gewoon pijn. Die gaat nog vervangen worden. Ook de bevestiging is niet geweldig, hij is al een keer los getrild. In de open stand trilt het vizier veel meer dan in de (bijna) gesloten stand. De kap bevalt verder prima, geen koude wind meer, en je hebt een prima zicht rondom. De gaten aan de zijkant zijn soms wat koud achter in de nek. Je zweet wel als een otter. Na anderhalf uur fietsen is de DF gewoon nat van binnen. Dat heb ik in de Quest nooit gemerkt, maar daar had ik ook geen kap.
Een puntje waar ook naar gekeken moet worden is het schakelen, Ik vind het schakelen ondermaats. Vaak moet ik de shifter iets doordraaien om de derailleur goed te laten schakelen. Ook de lichtste versnelling wil niet altijd. Kan ook afstelling zijn of rek in de nieuwe kabel, Zo goed als op mijn racefiets zal het wel nooit worden. Ik heb daar 11-speed Shimano Ultegra op zitten en dat schakelt ongelooflijk snel en precies. Had de DF dat ook maar...
Verder is de gps ontvangst in de DF stukken minder dan in de glasvezel Quest. Onder de kap is het helemaal een drama, zeker als je onder de bomen rijdt. Ik heb dat probleem overigens opgelost, daar zal ik nog een stukje over schrijven.
Binnenkort worden de laatste puntjes op de i gezet en met het betere voorjaarsweer in aantocht hoop ik vele kilometers te gaan maken. Tot nu toe waren alle kilometers genieten!
 |
| een van mijn eerste ritjes - glimlach is niet van mijn gezicht af te krijgen |
zaterdag 27 februari 2016
Rondje Achterhoek
Vandaag moest het er maar eens van komen, een wat langere tocht. Ik ben eigenlijk helemaal geen liefhebber van lange tochten. Nuance: op de racefiets. Met de Quest ben ik nooit boven de 130 km gekomen. Meestal zijn mijn ritjes rond de 80 km, maar ik heb voor vandaag een ronde van 158 km uitgezet. Mijn plan om om 7:00 te vertrekken had ik al laten varen, ik was eigenlijk wel toe aan een beetje uitslapen. Het werd 9:00. De route gaat met de klok mee, eerst Nijmegen door, dan over de dijk naar Bemmel. Het is prachtig in de polder, met heel veel ganzen en hoog water. Het rivierlandschap verveelt nooit.
Weer zo'n fijn hek op de dijk om velomobielen te ontmoedigen. Gelukkig was het grote hek niet op slot, het poortje waar fietsers normaal doorheen moeten, is niet te doen met de Quest. Ook de berm is afgezet.
Er staat een behoorlijke wind tegen. Gelukkig schijnt de zon uitbundig en is de omgeving weergaloos. Bij de splitsing van de Nederrijn en de IJssel moet ik de Andrej Sacharovbrug over richting Westervoort. Mijn Garmin wijst me de weg en laat me een een paar pirouettes draaien om uiteindelijk de brug op te kunnen. Volgens mij moet dat toch handiger kunnen. Ik volg de IJssel en kom door plaatsjes waar ik nooit eerder ben geweest. Bingerden, Beinum en Doesburg. Helaas bleven de gesmeerde boterhammen vanmorgen op tafel achter, dus in Beinum maar even een supermarkt ingedoken voor een zak krentenbollen.
De IJssel maakt hier een flinke s-bocht en voor het eerst voel ik de kracht van de wind in de rug. Ik stop maar weer eens voor de zoveelste plaspauze en bekijk het mooie uitzicht. Aan de overkant van de IJssel ligt Dieren.
 |
| Het eerste hek van vandaag... |
Weer zo'n fijn hek op de dijk om velomobielen te ontmoedigen. Gelukkig was het grote hek niet op slot, het poortje waar fietsers normaal doorheen moeten, is niet te doen met de Quest. Ook de berm is afgezet.
Er staat een behoorlijke wind tegen. Gelukkig schijnt de zon uitbundig en is de omgeving weergaloos. Bij de splitsing van de Nederrijn en de IJssel moet ik de Andrej Sacharovbrug over richting Westervoort. Mijn Garmin wijst me de weg en laat me een een paar pirouettes draaien om uiteindelijk de brug op te kunnen. Volgens mij moet dat toch handiger kunnen. Ik volg de IJssel en kom door plaatsjes waar ik nooit eerder ben geweest. Bingerden, Beinum en Doesburg. Helaas bleven de gesmeerde boterhammen vanmorgen op tafel achter, dus in Beinum maar even een supermarkt ingedoken voor een zak krentenbollen.
De IJssel maakt hier een flinke s-bocht en voor het eerst voel ik de kracht van de wind in de rug. Ik stop maar weer eens voor de zoveelste plaspauze en bekijk het mooie uitzicht. Aan de overkant van de IJssel ligt Dieren.
 |
| Dieren aan de overkant |
Zo'n mooi fietspad vraagt, nee smeekt natuurlijk om hekken. Ze waren in de aanbieding denk ik, twee voor de prijs van één. Ik schat dat ik er zeker 10 heb gepasseerd vandaag.
 |
| twee hekken en veeroosters voor al het vee dat er niet is... |
Nu wordt het toch tijd om de IJssel te verlaten en meer richting het oosten te gaan.
Via Steenderen, Toldijk en Hengelo (GLD) en Halle ga ik richting Varsseveld. Daarna
rijd ik door Ulft, Netterden en steek tenslotte bij Emmerich de Rijn over. Nu zit ik weer op bekend terrein. Het tempo is ondertussen flink opgevoerd - de benen voelen nog goed - en slechts zelden kom ik onder de 40 km/u. Een stuk langs de Altrhein met gehuchtjes als Griethausen en Düffelward en Keeken. Het laatste stuk Duitsland gaat door Niel en Wyler.
Dan komt de finale, heel bekend terrein. Het is niet meer vlak als ik richting Groesbeek ga. De laatste loodjes wegen best wel zwaar, zo'n Quest is niet gemaakt om te klimmen. Met hooguit 12 km/u ga ik de laatste heuvel op. Voor het eerst sinds tijden gebruik ik mijn middenblad, toch blij dat ik 'm heb. Bij de crossbaan boven in Groesbeek weet ik dat het nu alleen nog maar afdalen is naar Malden. Bij het zweefvliegveld loopt de weg vals plat omlaag naar Malden. Hier kan ik makkelijk 50 km/u rijden. Het blijkt zowaar nog een Stava kommetje op te leveren, eigenlijk wil ik dat helemaal niet, zou liever "buiten mededinging" mijn ritten willen registreren.
Een paar keer verkeerd gereden brengt het totaal op 161 km, een nieuw record. Stelt eigenlijk niets voor. Ik overwoog onderweg nog even om er 200 km van te maken, maar dat stel ik maar uit. Een mooie uitdaging voor de DF-XL die over een paar weken moet komen.
Volgende week begint het racefietsseizoen bij mijn fietsclub, de Pedaleurs, ook weer zin in! Met de benen zit het wel goed, nog nooit ben ik zo lekker in vorm aan het seizoen begonnen.
Dan komt de finale, heel bekend terrein. Het is niet meer vlak als ik richting Groesbeek ga. De laatste loodjes wegen best wel zwaar, zo'n Quest is niet gemaakt om te klimmen. Met hooguit 12 km/u ga ik de laatste heuvel op. Voor het eerst sinds tijden gebruik ik mijn middenblad, toch blij dat ik 'm heb. Bij de crossbaan boven in Groesbeek weet ik dat het nu alleen nog maar afdalen is naar Malden. Bij het zweefvliegveld loopt de weg vals plat omlaag naar Malden. Hier kan ik makkelijk 50 km/u rijden. Het blijkt zowaar nog een Stava kommetje op te leveren, eigenlijk wil ik dat helemaal niet, zou liever "buiten mededinging" mijn ritten willen registreren.
Een paar keer verkeerd gereden brengt het totaal op 161 km, een nieuw record. Stelt eigenlijk niets voor. Ik overwoog onderweg nog even om er 200 km van te maken, maar dat stel ik maar uit. Een mooie uitdaging voor de DF-XL die over een paar weken moet komen.
Volgende week begint het racefietsseizoen bij mijn fietsclub, de Pedaleurs, ook weer zin in! Met de benen zit het wel goed, nog nooit ben ik zo lekker in vorm aan het seizoen begonnen.
dinsdag 6 oktober 2015
Wild idee voor een anti regenkap
Ik ben nog van de kaploze generatie, maar ik overweeg er wel een. Alleen regen schijnt een drama te zijn als ik de verhalen mag geloven. Nu heb ik lang geleden al eens een slimme oplossing gezien voor op boten: een snel ronddraaiende transparante schijf die de druppels er gewoon af slingert.
Leek me een aardige mogelijkheid om eens mee te experimenteren. Helaas heb ik chronisch tijd tekort om zelf aan de slag te gaan met glasvezel of carbon materiaal. Daarom maar eens even gegoogled om te kijken of zoiets misschien al bestaat En ja, er blijkt al (nog!) een soort roterend voorzetvizier in de handel te zijn. Het wordt aangedreven door de rijwind, maar handige Harries maken een gemotoriseerde versie die het ook doet bij stilstand.
Het schijnt vooral voor karten gebruikt te worden. Wel is het misschien lastig je hoofd snel te draaien door het vliegwiel-effect?
Zou dit idee bruikbaar zijn voor een onbelemmerd zicht bij regen? ik daag iedereen uit om met een mooi ontwerp te komen.
Leek me een aardige mogelijkheid om eens mee te experimenteren. Helaas heb ik chronisch tijd tekort om zelf aan de slag te gaan met glasvezel of carbon materiaal. Daarom maar eens even gegoogled om te kijken of zoiets misschien al bestaat En ja, er blijkt al (nog!) een soort roterend voorzetvizier in de handel te zijn. Het wordt aangedreven door de rijwind, maar handige Harries maken een gemotoriseerde versie die het ook doet bij stilstand.
Het schijnt vooral voor karten gebruikt te worden. Wel is het misschien lastig je hoofd snel te draaien door het vliegwiel-effect?
Zou dit idee bruikbaar zijn voor een onbelemmerd zicht bij regen? ik daag iedereen uit om met een mooi ontwerp te komen.
zondag 27 september 2015
Proefrit in de DF XL
Alweer een week geleden ben ik met mijn zoon Bas (16) naar Dronten gereden om eens een uitgebreidere proefrit te maken in de DF XL. Bij Cycle Vision had ik al heel even in Ymte's DF gereden, maar ik wilde toen niet meteen een uur wegblijven.
Toen we arriveerden stonden er twee DFs buiten. Ymte's groene fiets met de nodige gebruikssporen en de Paris-Brest-Paris stickers er nog op. Daarnaast een zo te zien spiksplinter nieuwe. Zouden dat de fietsen voor ons zijn? Het bleek dat de nieuwe fiets zojuist opgehaald werd door de nieuwe eigenaar. Ik denk dat hij er veel plezier aan gaat beleven.
De trapas mag een kleine cm dichterbij. Ik heb wel lange benen, maar net geem Ymte-maat. Wat meteen opvalt is dat er enorm korte cranks in zitten. In mijn quest zit 170 mm, hier zit echter maar 152 mm in (of was het 153 mm?). Verder zit ik als gegoten in de fiets. Het stoeltje zit ook perfect, ook zonder matje. In de Quest zit ik ook zonder matje (anders komen mijn knieën tegen het dak), maar daar voel ik wat ruggenwervels hard tegen de rugleuning. In de DF zit er een holte in het midden zodat je wervels vrij liggen. Ga ik in mijn queststoeltje misschien ook nog wel maken. Mooi oefenmateriaal om eens te spelen met glasvezen en epoxie.
Voor zoonlief worden de pedalen vervangen, hij heeft schoenen met look plaatjes en uit voorzorg heb ik zelf de pedalen maar meegenomen. Ook bij hem zit het al snel helemaal goed. Een paar proefrondjes over het industrieterrein, een paar krentenbollen en dan kunnen we gaan.
Ik heb op mijn Garmin al een route voorbereid van ca 50 km dwars door Dronten, dan naar het zuidwesten, noordwesten richting Lelystad en vervolgens een klein lusje richting Swifterbant en dan weer terug naar Dronten. Van alles wat: bebouwde kom, viaductje en veel rechte weg. Ik geloof dat ik geen drempels ben tegengekomen, dat is eigenlijk wel jammer.
Als je in de DF wegrijdt, valt meteen op hoe ongelofelijk makkelijk je kunt accelereren. In de Quest heb ik al snel 500-700 meter nodig om met redelijke inspanning (niet maximaal) van 0 naar 40km/h te gaan. Nu gaat het onvergelijkbaar veel sneller. Tja, dat doet 14 kg verschil. Dat zijn twee complete racefietsen...
De rit verloopt niet helemaal soepel, we moeten een paar keer stoppen. Ik wilde het kleine voorblad even uitproberen en meteen liep de ketting eraf. Door heel voorzichtig door te trappen (op het grote blad) kwam dat weer goed. Bas kreeg het helemaal niet voor elkaar om voor te schakelen. Bij nadere inspectie bleek er ook helemaal geen voorderailleur in te zitten...
Bij het weer optrekken na een kruising, bleef Bas opeens ver achter. De fiets maakte een raar geluid en liep zwaar. En dan ontbreken de voetengaten om een stukje terug te gaan, maar Ymte had me al verteld dat hij met de handen op de grond kon, of anders kon je de voorwielen pakken. Ik kon ook bij de grond en zo ging ik enkele tientallen meters terug. Niet echt soepeltjes, maar in geval van nood werkt het wel. Bas was ondertussen maar uit de fiets geklommen. Heel handig was dat het luik op de voorkant van de DF met wat tape vast zat. Kon het zo losmaken. Vreemd, de ketting lag gewoon op het voorblad en ook achter was er niets aan de hand. Bleek uiteindelijk dat de ketting van het geleidewieltje vóór was gelopen. De Quest heeft er één onder de stoel, de DF heeft er twee.
Het fietspad lag bezaaid met takken en bladeren. De DF's gingen er tamelijk soepel overheen. Het lukte ons om onder in de veertig te rijden. Niet slecht voor Bas, die nooit fietst behalve op de stadsfiets. In de eerste 10 kilometer wel even het tempo opgevoerd, maar hoog in de veertig was toch te veel voor Bas en het was nog ver,
Wat mij opviel is dat ik mijn oordoppen net zo goed uit kon doen, het windgeraas was een stuk minder dan in mijn Quest. In de DF staat het stoeltje schuiner naar achteren (vlakker) dan in mijn Quest en dus zit ik iets lager ten opzichte van het minivizier. Wat een paar cm niet doet! Ik moet mijn minivizier maar eens een paar cm hoger knippen, scheelt echt veel in de herrie. Je hebt echter wel andere herrie in de DF. Het is een "rammelbak". Komt waarschijnlijk omdat alles van hard carbon is en strakke, korte veren en hele harde banden. In de Quest rij ik ook met harde veren, maar wel met F-lites. Af en toe krijg je een enorme knal in de DF als je over een oneffenheid rijdt, ik vraag me af of de fiets daar niet onder te lijden heeft? Ondanks de spartaanse vering heb ik geen last van lijf en leden, maar ik denk dat de comfortlimiet wel bereikt is en voor sommige fietser misschien wel overschreden. Mijn 90 kg past beter bij een stugge vering dan bij een 65 kg lichtgewicht.
De fietsen zijn wat mager uitgerust, zo ontbreekt de rechterspiegel en zit er geen knipperlicht en remlicht in. Mogelijk zit het er wel in, maar de accu was in ieder geval afwezig. Ook een bel ontbreekt (Ymte: "ik klop gewoon een paar keer hard tegen de zijwand") en een bidonhouder en gps-steuntje ook. Voor de gps was er overigens wel een houdertje op het stuur.Net vergeten natuurlijk dat dit ook gewoon de wedstrijdfiets van Ymte is, zijn snelheid komt deels uit het weglaten van gewicht en remmende spiegels. Voor dagelijks gebruik wil ik het er wel op, dan maar ietsje minder hard bij de uursrace (nog nooit meegedaan, maar ik ben er vroeg bij met de "goede voornemens" voor 2016.
Door de pech onderweg besluiten we de route iets in te korten. We rijden nog even verkeerd. De draaicirkel is toch nog wel zo groot dat ik op het fietspad niet draaien kan. Uitstappen maar en dan de fiets omdraaien. Nu hebben we de wind schuin in de rug. Ik vraag me af wanneer we die eigenlijk tegen hebben gehad, ik heb het niet gemerkt! Ik heb de fiets nog niet getest op maximum snelheid. Ik zeg Bas dat ik even ga versnellen om te kijken hoe ver ik kom. De dag ervoor heb ik met flinke wind mee 54km/h gereden in de Quest. Nu haal ik vrij gemakkelijk 57 km/h, dat was zeker niet het uiterste. Het fietspad slingert een beetje en de fiets is best wel nerveus. Met één hand sturen en met de andere hand een pak koekjes openen is in de Quest al lastig, maar in de DF durf ik het nog niet te doen. Zou het stuurgedrag niet ietsje minder nerveus gemaakt kunnen worden? Het helpt niet mee dat er een klein beetje speling op het stuur zit, dan corrigeer je al snel wat houterig en te fors. Bas sprint ook mee en komt tot 55 km/u. Zal'íe op een racefiets nog een harde dobber aan krijgen!
Tegen half vijf komen we weer aan bij Intercitybike. We kletsen nog wat over de fiets en fietsen in het algemeen, vergeten helaas de pedalen van Bas uit de fiets te halen en gaan weer huiswaarts. Het was een prachtige dag. De DF XL gaat er komen, dat staat wel vast. Nu nog de mooiste kleur kiezen, wat een onmogelijke opgave! Ik hoop dat er in januari een nieuwe Intellifiets over de weg zoeft.
Toen we arriveerden stonden er twee DFs buiten. Ymte's groene fiets met de nodige gebruikssporen en de Paris-Brest-Paris stickers er nog op. Daarnaast een zo te zien spiksplinter nieuwe. Zouden dat de fietsen voor ons zijn? Het bleek dat de nieuwe fiets zojuist opgehaald werd door de nieuwe eigenaar. Ik denk dat hij er veel plezier aan gaat beleven.
De trapas mag een kleine cm dichterbij. Ik heb wel lange benen, maar net geem Ymte-maat. Wat meteen opvalt is dat er enorm korte cranks in zitten. In mijn quest zit 170 mm, hier zit echter maar 152 mm in (of was het 153 mm?). Verder zit ik als gegoten in de fiets. Het stoeltje zit ook perfect, ook zonder matje. In de Quest zit ik ook zonder matje (anders komen mijn knieën tegen het dak), maar daar voel ik wat ruggenwervels hard tegen de rugleuning. In de DF zit er een holte in het midden zodat je wervels vrij liggen. Ga ik in mijn queststoeltje misschien ook nog wel maken. Mooi oefenmateriaal om eens te spelen met glasvezen en epoxie.
Voor zoonlief worden de pedalen vervangen, hij heeft schoenen met look plaatjes en uit voorzorg heb ik zelf de pedalen maar meegenomen. Ook bij hem zit het al snel helemaal goed. Een paar proefrondjes over het industrieterrein, een paar krentenbollen en dan kunnen we gaan.
Ik heb op mijn Garmin al een route voorbereid van ca 50 km dwars door Dronten, dan naar het zuidwesten, noordwesten richting Lelystad en vervolgens een klein lusje richting Swifterbant en dan weer terug naar Dronten. Van alles wat: bebouwde kom, viaductje en veel rechte weg. Ik geloof dat ik geen drempels ben tegengekomen, dat is eigenlijk wel jammer.
Als je in de DF wegrijdt, valt meteen op hoe ongelofelijk makkelijk je kunt accelereren. In de Quest heb ik al snel 500-700 meter nodig om met redelijke inspanning (niet maximaal) van 0 naar 40km/h te gaan. Nu gaat het onvergelijkbaar veel sneller. Tja, dat doet 14 kg verschil. Dat zijn twee complete racefietsen...
De rit verloopt niet helemaal soepel, we moeten een paar keer stoppen. Ik wilde het kleine voorblad even uitproberen en meteen liep de ketting eraf. Door heel voorzichtig door te trappen (op het grote blad) kwam dat weer goed. Bas kreeg het helemaal niet voor elkaar om voor te schakelen. Bij nadere inspectie bleek er ook helemaal geen voorderailleur in te zitten...
Bij het weer optrekken na een kruising, bleef Bas opeens ver achter. De fiets maakte een raar geluid en liep zwaar. En dan ontbreken de voetengaten om een stukje terug te gaan, maar Ymte had me al verteld dat hij met de handen op de grond kon, of anders kon je de voorwielen pakken. Ik kon ook bij de grond en zo ging ik enkele tientallen meters terug. Niet echt soepeltjes, maar in geval van nood werkt het wel. Bas was ondertussen maar uit de fiets geklommen. Heel handig was dat het luik op de voorkant van de DF met wat tape vast zat. Kon het zo losmaken. Vreemd, de ketting lag gewoon op het voorblad en ook achter was er niets aan de hand. Bleek uiteindelijk dat de ketting van het geleidewieltje vóór was gelopen. De Quest heeft er één onder de stoel, de DF heeft er twee.
Het fietspad lag bezaaid met takken en bladeren. De DF's gingen er tamelijk soepel overheen. Het lukte ons om onder in de veertig te rijden. Niet slecht voor Bas, die nooit fietst behalve op de stadsfiets. In de eerste 10 kilometer wel even het tempo opgevoerd, maar hoog in de veertig was toch te veel voor Bas en het was nog ver,
Wat mij opviel is dat ik mijn oordoppen net zo goed uit kon doen, het windgeraas was een stuk minder dan in mijn Quest. In de DF staat het stoeltje schuiner naar achteren (vlakker) dan in mijn Quest en dus zit ik iets lager ten opzichte van het minivizier. Wat een paar cm niet doet! Ik moet mijn minivizier maar eens een paar cm hoger knippen, scheelt echt veel in de herrie. Je hebt echter wel andere herrie in de DF. Het is een "rammelbak". Komt waarschijnlijk omdat alles van hard carbon is en strakke, korte veren en hele harde banden. In de Quest rij ik ook met harde veren, maar wel met F-lites. Af en toe krijg je een enorme knal in de DF als je over een oneffenheid rijdt, ik vraag me af of de fiets daar niet onder te lijden heeft? Ondanks de spartaanse vering heb ik geen last van lijf en leden, maar ik denk dat de comfortlimiet wel bereikt is en voor sommige fietser misschien wel overschreden. Mijn 90 kg past beter bij een stugge vering dan bij een 65 kg lichtgewicht.
De fietsen zijn wat mager uitgerust, zo ontbreekt de rechterspiegel en zit er geen knipperlicht en remlicht in. Mogelijk zit het er wel in, maar de accu was in ieder geval afwezig. Ook een bel ontbreekt (Ymte: "ik klop gewoon een paar keer hard tegen de zijwand") en een bidonhouder en gps-steuntje ook. Voor de gps was er overigens wel een houdertje op het stuur.Net vergeten natuurlijk dat dit ook gewoon de wedstrijdfiets van Ymte is, zijn snelheid komt deels uit het weglaten van gewicht en remmende spiegels. Voor dagelijks gebruik wil ik het er wel op, dan maar ietsje minder hard bij de uursrace (nog nooit meegedaan, maar ik ben er vroeg bij met de "goede voornemens" voor 2016.
Door de pech onderweg besluiten we de route iets in te korten. We rijden nog even verkeerd. De draaicirkel is toch nog wel zo groot dat ik op het fietspad niet draaien kan. Uitstappen maar en dan de fiets omdraaien. Nu hebben we de wind schuin in de rug. Ik vraag me af wanneer we die eigenlijk tegen hebben gehad, ik heb het niet gemerkt! Ik heb de fiets nog niet getest op maximum snelheid. Ik zeg Bas dat ik even ga versnellen om te kijken hoe ver ik kom. De dag ervoor heb ik met flinke wind mee 54km/h gereden in de Quest. Nu haal ik vrij gemakkelijk 57 km/h, dat was zeker niet het uiterste. Het fietspad slingert een beetje en de fiets is best wel nerveus. Met één hand sturen en met de andere hand een pak koekjes openen is in de Quest al lastig, maar in de DF durf ik het nog niet te doen. Zou het stuurgedrag niet ietsje minder nerveus gemaakt kunnen worden? Het helpt niet mee dat er een klein beetje speling op het stuur zit, dan corrigeer je al snel wat houterig en te fors. Bas sprint ook mee en komt tot 55 km/u. Zal'íe op een racefiets nog een harde dobber aan krijgen!
Tegen half vijf komen we weer aan bij Intercitybike. We kletsen nog wat over de fiets en fietsen in het algemeen, vergeten helaas de pedalen van Bas uit de fiets te halen en gaan weer huiswaarts. Het was een prachtige dag. De DF XL gaat er komen, dat staat wel vast. Nu nog de mooiste kleur kiezen, wat een onmogelijke opgave! Ik hoop dat er in januari een nieuwe Intellifiets over de weg zoeft.
Abonneren op:
Posts (Atom)