zaterdag 12 november 2016

bliksembezoek aan China

De bestemming van de reis, Shenzhen

Ik ben deze week drie dagen in China geweest voor het werk. Geland in Hongkong, daarna met een zeer snelle veerboot naar het vasteland van China, naar Shenzhen. Dat is een megastad die nog steeds in aanbouw is. Alleen aan de Chinese teksten zie je dat je in China bent, het zou net zo goed in Amerika kunnen zijn. Je ziet er geen armoede, allemaal moderne westerse auto's en heel veel torenhoge flats. Deels woonfabrieken, deel kantoren. Als je om je heen kijkt zie je de ene na de andere wolkenkrabber in aanbouw. Overal staan hijskranen bovenop. In één oogopslag zie je er werkelijk tientallen.

Het bedrijf waar ik te gast was, was zo te zien een keurig bedrijf. Uiterst professioneel met westerse apparatuur. Kinderarbeid lijkt me uitgesloten: een flink deel van de beroepsbevolking is nog jong en woont alleen door de weeks in de stad of zelf op het kantoor. Ik denk dat er sowieso weinig kinderen wonen in deze stad. De stad is vanaf 1980 in een kleine 30 jaar tijd gegroeid van 30.000 inwoners naar 12 miljoen. Je kunt veel van de Chinezen zeggen, maar lange-termijn plannen maken en dan ook uitvoeren, dat kunnen ze als geen ander. Iets van die daadkracht missen we in ons polderland wel. Hier doen we tientallen jaren over de aanleg van een stukje snelweg.

Eten in China is ook een belevenis. In een beetje restaurant ga je met je gezelschap in een eigen kamer zitten. Zo'n kamer heeft één of meerdere tafels, een eigen keukentje en een eigen toilet. Bijzonder is dat de tafels rond zijn en zijn voorzien van een groot draaiplateau midden op tafel. De gerechten worden in schalen op dat plateau gezet en iedereen kan zelf opscheppen. Steeds weer nieuwe gerechten worden aangevoerd totdat niemand meer eet. Het is niet de bedoeling dat je alles op eet, dan heeft de gastheer (of -vrouw) blijkbaar de weinig eten voor je gemaakt. Het opscheppen en eten met stokjes is lastig voor westerse kneuzen. Er is ook wel normaal bestek beschikbaar, maar hé, we zijn in China, we laten ons niet kennen. Het eten smaakt prima, maar vermoedelijk hebben ze ons niet het meest moeilijke eten voorgeschoteld. We zagen wel het menuboek, een enorm dik en zwaar fotoboek met de meest bijzondere gerechten. Dieren krijg je in hun geheel opgediend, dus met kop en staart. De wormen heb ik maar niet gekozen. Opvallend is dat je in het restaurant langs de aquaria loopt waarin je menu rondzwemt. Verser kan niet.

hulp bij het kiezen van het menu

De taal is natuurlijk een drama voor westerlingen. Het is echter opvallend hoeveel Chinese jongeren er zijn die heel behoorlijk Engels spreken. Hun uitspraak is soms wat wennen, maar de woordenschat is prima. Mijn Chinees gaat niet veel verder dan de getallen een tot en met zes en dank je wel (xièxie).

Qua reis was het voor mij een drama. Ik vertrok zondag rond lunchtijd van Schiphol ('s ochtends al erg vroeg wakker), je komt na 11 uur vliegen 's ochtends vroeg aan en dan moet je je door die hele lange dag worstelen. In het vliegtuig nagenoeg niet geslapen, je zit immers in je dag-ritme. Dan lange dagen praten met klanten. De dag van vertrek ben ik al ziek. Mijn zere keel van de dag ervoor is nu uitgemond in koorts. Ik worstel me weer door de dag. Rond middernacht gaat onze vlucht terug. Ditmaal duurt de vlucht 13 uur en slaap ik gelukkig als een blok (of liever gezegd, heel veel korte blokjes). 's Ochtends heel vroeg komen we in Amsterdam aan, nog steeds niet lekker in orde. Op weg naar huis parkeer ik na een halfuurtje even bij een tankstation om een halfuurtje te slapen. Daarna kom ik veilig thuis en kruip meteen weer mijn bed in. Weer slaap ik urenlang tot halverwege de middag. Ook de dag erna (vrijdag) ben ik nog ziek. Hakt erin, zo'n reisje! Vandaag (zaterdag) is de koorts weg en ben ik duidelijk aan de beterende hand.

Wat is nu de link met ligfietsen? Tja, eigenlijk geen. Ik wilde mijn eigen blog bekijken om te zien of er reacties waren op mijn laatste bericht. Helaas, blogspot komt niet door de Chinese great firewall. Ook google "doet" het niet, dus ook geen gmail en maps. Bing van Microsoft overigens wel, maar die gebruik ik eigenlijk nooit. Whatsapp werkt sinds enige tijd wel in China, daar zitten ook aardig wat gebruikers op, maar het Chinese WeChat is groter. Veel sites geven in eerste instantie geen response, soms komt dat een paar minuten later toch nog. Misschien zit er een Chinees mee te kijken en denk, ach, die buitenlander, kan geen kwaad?

Shenzhen is geen stad om per ligfiets te doen. Je ziet er sowieso weinig fietsers. Het verkeer is de hele dag door druk, er zijn geen fietspaden en automobilisten doen continu een wedstrijdje om van baan de wisselen in een file of om in- of uit te voegen. Diegene die het laatst knippert met zijn ogen wint. Hier geldt het recht van de sterkste. Voetgangers staan onderaan de ladder, als velonaut zul je niet veel hoger staan, je gaat het hier op de weg niet redden. Nog afgezien van de gezondheidsrisico's met de luchtvervuiling. De smogdeken is goed te zien.
Wat wel zou kunnen is om hier productie te doen van de velomobielen. Ze draaien er hun hand niet voor om en kunnen absoluut goede kwaliteit produceren, als je maar de juiste partner weet te vinden. Maar dan moet je wel denken aan tientallen velomobielen per week, niet tientallen per jaar. Een Chinese velomobiel zou nog niet de helft kosten van wat we nu betalen, ondanks de hoge transportkosten. China gaat voor de grote sprong voorwaarts, met kleine stapjes, maar wel heel veel kleine stapjes tegelijkertijd.

Ik hoop er nog eens terug te komen!

5 opmerkingen:

  1. Een fascinerend land inderdaad. Om zaken te kunnen doen moet je goed op de hoogte zijn van de (plaatselijke) Chinese cultuur met allerlei ongeschreven regels lijkt mij. Het roept bij mij al snel iets op van (te)veel mensen, maar dat biedt ook mogelijkheden, b.v. duurzame ontwikkelingen kunnen veel sneller worden gerealiseerd. Als ik het goed heb worden de carbon frames van de Thys 209 in China gemaakt. Gelukkig is er nog geen massale Chinese belangstelling voor velomobiels, anders wordt de orderlijst wel erg lang...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. herkenbaar verhaal voor mij :-) Twee jaar geleden fietste ik door de provincie Qinghai ver weg van de drukke kustregio. Hier nog eens na te lezen: http://mooigeelisnietlelijk.blogspot.nl/2014/10/rondje-patat-met-stokjes.html

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Net je prachtige verslag gelezen Paul, wat een contrast met mijn reis. Als ik kon ruilen, koos ik voor de jouwe!

      Verwijderen
  3. Ik heb me laten vertellen dat er velomobielproducenten zijn die inderdaad ingangen zoeken om massaproductie en daarmee een lagere prijs mogelijk te maken.

    Maar er moet ook een markt zijn om velomobielen in massa succesvol af te zetten. En dat lijkt een probleem. Hoeveel landen zijn er waar de fiets infrastructuur zo goed is dat je er veilig kunt fietsen ? En wilt fietsen als dat nog steeds een paar duizend euro kost ?

    De Chinezen zullen meer aan electrische of waterstof energiedrager voertuigen hebben met hun smog en vervuiling. En iets anders moeten verzinnen voor hun kolenindustrie en electrisciteitscentrales.

    Maar goed het was een Chinees die het eerste miniatuur maakte van een volledig werkend waterstof brandsofcel autootje, met miniatuur tankstationnetje. Om maar even te demonstreren dat het technisch allang haalbaar is.

    Ik verwacht dan ook dat de echte revolutie in schonere energie daar vandaan komt, gezien enorm grote concentraties mensen veel grotere problemen zullen hebben met industriele en verkeers uitstoot. En wel directe gezondheidsproblemen, geen klimaatopwarmings onzin die net zo geloofwaardig is als dat er Amerkanen hebben rondgelopen op de maan in 1969.



    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Reinier,

    Jammer dat je ziek was, toch een interessant verslag om te lezen, veel mensen zullen China nooit bezoeken! En voor mij hoeft het niet altijd over (lig)fietsen te gaan, zelf pak ik ook wel eens een zijstraat......Leuk voor de afwisseling!

    Groeten, Adri.

    BeantwoordenVerwijderen